nedamet

  Oğuzhan Âsım Güneş'in 27 Aralık 2021 tarihindeki Z Raporu 'nu okudum. O metal tozların tesirinden kastedilen hepimizin kendi kapılışı olsa gerek. Belki iki kişi karantinadayken biz de kendi çapımızda dolaştık halkı. Halka karıştık, kendi içerimizden bir yol kazdık, değil ki cihetsiz ve tayinsiz gezdik fakat kendimize de vurduk zehrin ve panzehrin aşısını. Mı?  O ayakta ki adam kim bilmek ister misin? Acaba insanın kendiyle gerçekten yüzleşmeye tâkâti kaldı mı? Kokusunu aldığımız şey farklı çaplarda yıkıntılar olduğunda, şahsen bunlara değil kendime bakıyorum. Kendimde belki de yansımalar görüyorum. Kurtulursam kurtulacağız. Bilinçli çöküşlerin ihanet sayılması makul gelse de daha büyük yardımların gereği ve büyük viranelerden büyük saraylar çıktığı yok mu? Bu kısmın turnusolu her işte olduğu gibi yine niyet. Bir vazgeçiş mi tüm iskeletini teslim verdiğimiz şahsımızın yoksa uykucu sarhoşluk ve yorgunluk mu? Gerçekten yorulduğumuzu bile sanmıyorum, çünkü buna kendine güçlük çı...

  Bütün mesele içten ve içli sunuşlarımla, her şeyi itiraf ve her şeyi itiraf. Kelime oyunu yok, siyaset yok, süs yok, şek yok, yalan yok, azsız, çoksuz, sözsüz, sessiz; tamamlanacağım şey, söylemeyince ve söylemek ince. ... Aksattığım mektup, Ve ayakta kalan benzetmeler, Bugün pek halim yok taşmaya, Duramadığım yerim, Ve çıkamadığım yer, Aynısı ihtiyacın savaşmaya. ...  Ama teslimiyeti hatırlatan akıntı sözleri yoldaşımın, kafamın içindeki hışmın, muzurluk kelimelerimin gıdıkladığı yerlerimi alaşağı edecekse, konuşmamızın sırası mı var? Ve diğer kâle alınır fikre göre, sırası mı susmamızın... Her gün duymadığım şeyi duymamla her gün bir şeyi duymam nerede ayrılıyor? O zaman duymak ve dinlemek ayrılıyor, hatta ayrılmıyor. Birleniyor mu, daha makul... Zorlayınca çıkmayan belli şartlar isterken bir şeyin bize neden zor geldiğini çünkü gereken şartlarda olmadığı olarak anlamak sen diyebilmeyi kusur görmekte başarabilmeye yakın bir tehlike. Belki de, gerekli şartlarda ...