nedamet

Yıllar evvel Ahmet Murat Özel ’in “Kuşlarla Sohbetin Şartları” isimli eserinde çok çarpıcı bir tespitle karşılaşmıştım. Tespit, belli aralıklarla kulağıma çarpan bir hadisi şerifin şerhi niteliğindeydi.  Hadis: "Kınamayınız, kınadığınız şey başınıza gelmedikçe ölmezsiniz." Tespit: “Söz gelimi arkadaş grubumuzun bir üyesinin cimriliğini kınıyor olalım. Onun cimriliğini fark etmek için, bizimde bir miktar cimri olmamız lazım. Çünkü onun paylaşmaktan kaçınması, bizim paylaşmaktan kaçınmamızda aydınlığa kavuşur. Onun cimriliğini fark etmek, o cimrilikten rahatsız olmakla mümkün. Onun cimriliğinden rahatsız olmak da, bizim yeterince cömert olamayışımızla, daha da doğrusu paylaşırken içten içe yaşadığımız bir huzursuzlukla ilgili. Yeterince eli açık olsaydık, cömertlik yapmak için kendimizi bir başkasının cömertlik sınırlarıyla mukayyet görmeyecektik.” Mesele: Kınadığımız şey, kınanacak bir şey olduğu halde neden başımıza gelir? Cevap: Dinamitin fitilini ateşlemenin adıdır k...