Yürürken

İkimizdik,

Ulanırdı geceler sessizliğe,

Teberrüken mazmazası kulaklarımın,

Ulanırdı geceler bekçilere,

Usul durdu muvakkit,

Özlenip yarın,

İple. 

Ayna bile işaretli,

Bizi ayıran üçüncü kişiye,

Düşündürür masamdaki küllü çay,

Gerçi artık herkes öyle kül yutmaz,

Açılasım yok ben deli değilim diye. 

Yürü yavrum keşiğe,

Oturulmaz eşiğe,

Birlenirse parçamız,

Toprak döner döşeğe. 

Uzaklara gideriz şimdi,

Bizim çocuk derslerine asılsa,

Sevdâ dedik romantizm demedik,

Hiçbir söz kâr eylemedi nasılsa.

İnsan nasıl kayboluyor demiştin,

Anlaşılan darmadağın olursa. 

Sustuysam sancı,

Konuştuysam taştım,

Söz söyleten sözün farkı,

Bilmezsiniz keskin yüksekliğim,

İrtica dediğin alnımın akı. 

Vazgeçenin uyanmıyor uykusu,

Bahar gelsin serin şeyler olsun,

Biliyorum sizce başka işin doğrusu,

Böyledir,

Devam eder kavî yolun yolcusu. 

Böyle akşamlar gördüm en çok seni,

Ne dilberden doydum ne çakıldan,

Tarife mecal kılmadı îmâ bile,

Başka yer kalmıyor kapından.

İkimizdik,

Sen söyle neler olduğunu,

Boşuna akmaz leylim,

Susatmışsın uçsuz,

İtminan.

Hâfî